Mostrando entradas con la etiqueta la intensité. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta la intensité. Mostrar todas las entradas

lunes, 5 de junio de 2023

Lloverá y yo veré.

 Ha llovido mucho y durante días seguidos, semanas seguidas y meses seguidos. El sol estaba demasiado lejos, inaccesible encima de una capa densa de algodón gris oscuro.

Y dentro de tanta oscuridad, el agua arrastraba y la única luz era la de los rayos que descargaban con su correspondiente susto de toma a tierra. Ha llovido tanto que las calles estaban inundadas, que las alcantarillas ya no drenaban. Todo se paraba, todo se colapsaba. Era difícil el día a día. Ha estado siendo chungo el vivir.

Ha llovido, he llovido. Y he visto.

Y de repente una casualidad. En medio de una improvisación. En medio de alguien que se alejó sin ser echado. En medio de los trocitos de corazón esparcidos por el suelo. En medio de un mar de dudas. En medio de una parada en un lugar cuyo nombre representa mi día a día: (auto)sabotaje.  

He vuelto a sentir algo diferente a la lluvia, a la tormenta. Enchufarme de nuevo a la vida. Y tomar un café con la casualidad. Y me he sorprendido cuando me han llevado al cielo y he tocado una, dos y más de tres estrellas con la punta de mis dedos. Y me he maravillado de, aunque con ayuda, hacer y ver viajar a otra persona también. Y de cuatro horas que pasan sin darse cuenta.

Y que sea probable que esto no pase más allá de aquí. Ojalá no fuera así. Pero he de quedarme con que por un momento, dejó de llover junto a una casualidad que me gustó más de lo que me gustaría reconocer.

 


viernes, 14 de abril de 2023

Whatshisface.

Duele haber entregado, haber sentido y haber soñado.

                Duele decir adiós y moverse hacia el rincón de tu olvido.

                            Duele atesorar momentos compartidos que están ya en ese rincón para ti.

Duele el pensar y no comprender. El echar de menos esos principios. Esos instantes en los que me relajé y pensé que por una vez sí que era todo verdad. Ajena a tus dudas, pensamientos y preguntas no formuladas.

El haber apostado y haber perdido. El vacío en el lado izquierdo del tórax y el saber que no te volveré a ver así, como te he visto ya tantas veces, sentado junto a mí en un intento de conjugarte en primera persona del plural. Es como si la nada estuviera llena del todo.

Duele dejar de lado ciertos tiempos verbales y ciertos futuros. Duele dejar lado la emoción y duele el casi corazón en el que se estuvo a punto de convertir mi palo de picas. Duele tu remanente en mi casa, en mi mente y en mi cora. Te siento como un fantasma, como cuando te amputan un brazo. Como cuando aún hay calor y sabes que ha habido un fuego, como cuando entras a una casa y huele a algo rico que ya se cocinó, pero que ya se comió y acabó.... y que ya no existe.

Y sé que esto quedará atrás, pero precisamente es eso una de las cosas que más me duelen. Que yo saldré adelante y tú sólo serás un recuerdo junto con toda la suma de cosas de todo lo que podríamos haber sido pero que al final no, y que nunca sabremos si un nosotros hubiera tenido cabida en esta vida.

                              


domingo, 12 de marzo de 2023

El fin del mundo.

Como un hilo que se enreda muy fácilmente y que cuesta el triple de desenredar. Voy dando tumbos, sin rumbo, sin ubicación. 

Y en ese sinsentido continuo, cuál huracán voy destruyendo a mi paso. Proyecto una imagen de mí que dista mucho de lo que soy, de lo que persigo y de lo que pretendo ser. 

Siento tanto el sentir tanto. Intensa desde 1991, para lo bueno y lo malo. Las lágrimas son mares, la rabia es volcán, la alegría son fuegos artificiales. Pero la incertidumbre es un túnel siniestro de miedos que quitan el sueño y que no puedo resolver tapándome con la sábana. Ansiedad es mi segundo nombre y en la mayoría de veces es la brújula que marca mi camino a seguir. Un camino revuelto, caótico y errante. Un camino que me agota. I'm tired of running.


jueves, 19 de enero de 2023

Something inside this heart has died.

I'm in ruins. 

M'he donat compte que no sóc tan llesta com em volia creure. Bé, si de fet tot el que m'he volgut creure precissament ha estat per doiuda més que per altra cosa. No ho he volgut veure, i com si no ho veia, no ho creia, no existia. Però la realitat sempre, sempre surt a la llum. 

Fins avui estava en un Schrödinger continu, on coexistien:

a) No sóc més que un cop de vent que com un huracà va entrar de cop i volta a la teva vida sense demanar ni permís, que ha volgut ampliar forçadament s'estoneta que tu estaves disposat a compartir amb jo. Que en el teu cor n'hi ha una altra persona, ja hi era d'abans, i tu sabies perfectament que jo no arribaria mai a la seva altura. Que darrera el "no estic preparat per tenir res sèrio" faltaven dues paraules clau que eren "amb tu". Perquè estic rompuda i no tenc res per oferir. De fet, crec que mai ho he tengut, igual que mai t'he tengut. Potser ni t'he arribat a agradar. Però has vist que jo si que anava cap endavant i t'he donat pena.

vs.

b) Que sí t'he agradat, però que ara no és el moment. Que arrossegues molt a molts de nivells i que tens un caos a sa teva vida. Que m'aprecies i per això mateix no me vols arrossegar dins de sa teva voràgine. Que potser hi ha una cosa dita xiuxiuejant que sí era certa i sí que era per jo. Que simplement ses teves pors han dit òstia això és too much i has reculat. Perquè sí que valc la pena per a tu i et sap greu no poder-ho intentar en aquests moments. Que tot lo que em vas dir és cert.


I jo, he oscil·lat entre a) i b) durant ja 20 dies. Amb un nus a sa gargamella i encara papallones al ventre. I hi ha hagut dies, que t'ho jur, he volgut creurer-me sa b). Per no matar la il·lusió. Per mantenir-te amb jo de qualque forma. Per no sentir-me tota sola. Per no sentir que en certa forma, em faltes i no tornaràs. Per no enfrontar-me a sa a), i veure que tot ha estat com un viatje que he fet jo tota sola. Que mai he pogut conjugar-te en primera persona del plural i que això mai ha estat ni una possibilitat de la teva baralla de cartes del futur. Que els xiuxiuejos són una mala passada de la meva ment o bé estàn dirigits a la persona que encara que jo no ho sabia, també era allà amb nosaltres, dins el teu cor i la teva ment.

Però poc a poc intent desfer-me de la b) i quedar-me amb la a). Ja que ara ho he vist més que mai. Jo no sabia de la seva existència fins fa un mes més o menys, i he pogut donar-me compte que primerament, és molt recent, i que en segon lloc però no menys important, jo no podré competir amb ella. Pareix fantàstica, i jo crec que encara et deu estimar. Així que no em queda altra que acceptar que tu i jo no serem mai un nosaltres, i seguir desitjant que siguis molt, molt feliç.  

Que tenc part de responsabilitat per haver entrat sense tocar a la porta primerament. Que vaig confondre amabilitat amb interès. Que, sent sincera, encara que sa b) fos certa,  jo segueixo estant rompuda i no et podré oferir mai allò que tu et mereixes, encara que mai m'he cansat d'intentar lluitar amb totes ses meves forces, en tots i cada un dels meus vincles. Que el mon se m'ha aturat i se m'ha caigut tantes vegades ja, que encara no sé d'on trec ses forces per tornar-lo a posar a rodar sempre i intentar sortir cap endavant en aquest camí dificultós que se m'està fent sa vida.

Que tenc part de responsabilitat per intentar escriure un guió d'una pel·lícula que no fos de por, sense veure que realment no estaves gaire convençut amb el teu paper de protagonista. I sóc jo la responsable de no haver après de ses pedres de sa meva motxilla i d'haver posat més carn al rostidor de sa que era convenient. 

I a dia d'avui et veig i sent que des de fora es nota que el meu cor corre cap a tu, que t'aprecio més de lo que convé, que vaig cap a tu com a mosquit a sa llum. Que quant més et conec, més em crides s'atenció. Que tot desapareix quan pas temps amb tu, encara que m'esforço un munter en que no, i intent seguir present i no focalitzar-me en tu. Però a vegades no me surt bé, i em descobreixo fent dois per intentar interessar-te. De veres vull ser només sa teva amiga, estar aquí per tu i que em deixi de fer mal aquella possibilitat que va existir només a la meva ment i al meu cor, durant un lapse de temps que ja no tornarà. Que se m'arrua s'ànima quan et veig fet pols i que no vull altra cosa que no sigui que siguis feliç.

lunes, 21 de enero de 2013

More than anyone, darling.

Una vez más, lo vuelvo a hacer. Una vez más, he vuelto a medioanteponer (en mi defensa diré que todo es involuntario) mis obsesiones a tí. Una vez más, he vuelto a dejar que escuches mis aburridos y cutres monólogos en vez de mostrar(te) un mínimo de interés en escucharte. Y no es que no quiera saber de tí... pero tú siempre sabes (o no) formular las preguntas correctas. Y se desvía mi atención. Es como si pincharas un globo. Las palabras salen de mi boca y no las puedo parar. Y todo para quejarme o lloriquearte (ambas cosas se me dan de fábula, todos lo sabemos).

Siento no poder(te) aportar más. Siento estar pasando esta época justo ahora. Siento que antes fuera peor. Siento no haber podido ser yo misma. Y siento aparecer justo ahora a tratar de recuperar(te) el tiempo que perdí porque no te supe respetar, porque no te supe valorar, porque no supe dedicarte el tiempo que te merecías, todo por miedo a perder(te), a perder lo nuestro. Y todo para nada porque al final (te) perdí.

 Y ahora trato de hacer lo que puedo, me estoy dando otra oportunidad, estoy tratando de conocerte, y estoy tratando de dedicar(te) parte de mi tiempo para reconstruir lo que tenía muy a medias. Ahora... que es tarde, que es algo injusto, que puede que me vaya, que puede....


Esto es algo grande para mi. Pero lo nuestro también fue grande, almenos para mi. Por eso tiene sentido que sea grande ahora. Tú eres grande.
Yo todavía no, pero cuando me arreglen y reparen, también podría llegar a serlo.




jueves, 6 de diciembre de 2012

Ghost.

Un suspiro... Es el aire que nos sobra por alguien que nos falta.

Faltes com ses parets.