Mostrando entradas con la etiqueta perdona.... Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta perdona.... Mostrar todas las entradas

jueves, 25 de mayo de 2023

No sabes lo que nos perdimos.

Esa sensación constante de pensar en lo que podríamos haber sido tu y yo. Como una nostalgiatopia de todas nuestras posibles vidas superpuestas. La sempiterna conjugación de la primera persona del plural del verbo. Ser, estar, amar, sentir, reir, participar, cuidar, pelear, perdonar, abrazar, besar, convivir, proyectar. En todos los tiempos y modos. Presente y futuro. Simple y Recíproco.

 Pero eso solo está en mi cabeza. Lo podríamos haber sido todo pero no lo hemos sido. Sólo quedaron trazas sin desarrollar del todo en un tiempo pasado. Imperfecto. Perfecto a ratos. Es como una de esas series que tienen una temporada y la cancelan.

Igual debería aprender a conjugarlo todo en primera persona del singular. Conjugarme en todos esos verbos, en simple y en recíproco. Esta sí que es tremenda utopía. Rodeada como me hallo, de miles de edificios derrumbándose a mi alrededor. Con tantas tormentas, internas y externas. Y con tantas junglas en la cabeza, y tanta lluvia en el lado izquierdo del tórax. 

El mundo se derrumba, y yo no puedo enamorarme de quién me devuelve la mirada en el espejo.

El sol sale pero en mi alma la noche es oscura y está durando demasiado. 

No sabes lo que nos perdimos, pero yo si. Y tampoco sabes lo que has ganado, pero yo si. Porque aunque cierto es que me hubiera entregado, amado, cuidado al 100%, te has ahorrado toda la parte autodestructiva que es la que abunda.

Quisiera ser capaz de tener más que ofrecer, pero la vida me está demostrando que el amor no está hecho para mi. No future for me, no future for us.



viernes, 7 de abril de 2023

I'm in for nasty weather.

Como en mí siempre llueve no me asustan tus tormentas.

 Como siempre estoy en llamas no me asustan tus demonios.

Como soy caótica, no me asustan tus miedos.

Pero que sea echada para adelante para esto no significa nada, ya que no es garantía de funcionamiento. Porque (espero y deseo) pronto tú dejarás de llover, de arder y de temer pero yo probablemente siga siendo tormenta, infierno y caos, aunque espero serlo en menor medida. Lo tuyo es algo pasajero, lo mío es mi estado habitual.

Tu has sido capaz de construir, yo sin embargo, he destruido demasiadas cosas a mi paso. Tú has sido capaz de ser estable pero yo no puedo decir lo mismo, aunque sea algo a lo que quisiera aspirar. Yo no tengo precedentes de vínculos sanos, tú quizá sí. El pasado reconduce el presente de las personas hacia su futuro.

Por eso, es mejor cerrar esta puerta. Porque quiero que te quedes, pero solo si tu quieres. Me has aportado mucho y creo que la única manera de que nos tengamos el uno al otro sin hacer(me/te/nos) daño es en forma de amistad. Se me hace muy raro tomar esta decisión y por fin dejar morir mi remanente de sentimientos hacia ti. Seguir mi camino y dejar a un lado mis ilusiones e idealizaciones ya que no hacen otra cosa que confundirme y hacerme mucho daño. Cortar ya de una vez por todas con mi imaginación y que ya no sea la gobernante del barco de mi mente. 




 

jueves, 19 de enero de 2023

Something inside this heart has died.

I'm in ruins. 

M'he donat compte que no sóc tan llesta com em volia creure. Bé, si de fet tot el que m'he volgut creure precissament ha estat per doiuda més que per altra cosa. No ho he volgut veure, i com si no ho veia, no ho creia, no existia. Però la realitat sempre, sempre surt a la llum. 

Fins avui estava en un Schrödinger continu, on coexistien:

a) No sóc més que un cop de vent que com un huracà va entrar de cop i volta a la teva vida sense demanar ni permís, que ha volgut ampliar forçadament s'estoneta que tu estaves disposat a compartir amb jo. Que en el teu cor n'hi ha una altra persona, ja hi era d'abans, i tu sabies perfectament que jo no arribaria mai a la seva altura. Que darrera el "no estic preparat per tenir res sèrio" faltaven dues paraules clau que eren "amb tu". Perquè estic rompuda i no tenc res per oferir. De fet, crec que mai ho he tengut, igual que mai t'he tengut. Potser ni t'he arribat a agradar. Però has vist que jo si que anava cap endavant i t'he donat pena.

vs.

b) Que sí t'he agradat, però que ara no és el moment. Que arrossegues molt a molts de nivells i que tens un caos a sa teva vida. Que m'aprecies i per això mateix no me vols arrossegar dins de sa teva voràgine. Que potser hi ha una cosa dita xiuxiuejant que sí era certa i sí que era per jo. Que simplement ses teves pors han dit òstia això és too much i has reculat. Perquè sí que valc la pena per a tu i et sap greu no poder-ho intentar en aquests moments. Que tot lo que em vas dir és cert.


I jo, he oscil·lat entre a) i b) durant ja 20 dies. Amb un nus a sa gargamella i encara papallones al ventre. I hi ha hagut dies, que t'ho jur, he volgut creurer-me sa b). Per no matar la il·lusió. Per mantenir-te amb jo de qualque forma. Per no sentir-me tota sola. Per no sentir que en certa forma, em faltes i no tornaràs. Per no enfrontar-me a sa a), i veure que tot ha estat com un viatje que he fet jo tota sola. Que mai he pogut conjugar-te en primera persona del plural i que això mai ha estat ni una possibilitat de la teva baralla de cartes del futur. Que els xiuxiuejos són una mala passada de la meva ment o bé estàn dirigits a la persona que encara que jo no ho sabia, també era allà amb nosaltres, dins el teu cor i la teva ment.

Però poc a poc intent desfer-me de la b) i quedar-me amb la a). Ja que ara ho he vist més que mai. Jo no sabia de la seva existència fins fa un mes més o menys, i he pogut donar-me compte que primerament, és molt recent, i que en segon lloc però no menys important, jo no podré competir amb ella. Pareix fantàstica, i jo crec que encara et deu estimar. Així que no em queda altra que acceptar que tu i jo no serem mai un nosaltres, i seguir desitjant que siguis molt, molt feliç.  

Que tenc part de responsabilitat per haver entrat sense tocar a la porta primerament. Que vaig confondre amabilitat amb interès. Que, sent sincera, encara que sa b) fos certa,  jo segueixo estant rompuda i no et podré oferir mai allò que tu et mereixes, encara que mai m'he cansat d'intentar lluitar amb totes ses meves forces, en tots i cada un dels meus vincles. Que el mon se m'ha aturat i se m'ha caigut tantes vegades ja, que encara no sé d'on trec ses forces per tornar-lo a posar a rodar sempre i intentar sortir cap endavant en aquest camí dificultós que se m'està fent sa vida.

Que tenc part de responsabilitat per intentar escriure un guió d'una pel·lícula que no fos de por, sense veure que realment no estaves gaire convençut amb el teu paper de protagonista. I sóc jo la responsable de no haver après de ses pedres de sa meva motxilla i d'haver posat més carn al rostidor de sa que era convenient. 

I a dia d'avui et veig i sent que des de fora es nota que el meu cor corre cap a tu, que t'aprecio més de lo que convé, que vaig cap a tu com a mosquit a sa llum. Que quant més et conec, més em crides s'atenció. Que tot desapareix quan pas temps amb tu, encara que m'esforço un munter en que no, i intent seguir present i no focalitzar-me en tu. Però a vegades no me surt bé, i em descobreixo fent dois per intentar interessar-te. De veres vull ser només sa teva amiga, estar aquí per tu i que em deixi de fer mal aquella possibilitat que va existir només a la meva ment i al meu cor, durant un lapse de temps que ja no tornarà. Que se m'arrua s'ànima quan et veig fet pols i que no vull altra cosa que no sigui que siguis feliç.

lunes, 2 de enero de 2023

No matter how far I run, I always end up back here.

No em cercaràs, per tant, estic segura que mai em trobaràs. Per això em sent lliure en aquest espai i puc posar per aquí tot allò que hauria volgut dir el dia 30 de desembre.

A vegades, trobem persones fantàstiques al nostre camí. I això és el que sempre he pensat de tu: ets fantàstic. Com més xerràvem, més curiositat em feia conéixer-te. I aquest va ser el principi del meu vincle amb tu.

Perquè no hem estat res, però tenim un vincle amb tothom amb qui ens relacionam, així que crec que aquesta paraula és adequada: tu i jo tenim un vincle. Evidentment, aquest vincle ha anat sofrint canvis amb el temps.

Ets fantàstic tot i que tens els teus dimonis. No em fan por perquè jo també els tenc. No els he compartit massa amb tu perquè no volia que fogissis, encara que el dia 30 t'en vaig fer un tast. Al final tots cercam qualcú amb uns dimonis que s'entenguin amb els nostres. I un dels meus era que la part afectivo-romàntica(?)-sexual del nostre vincle s'acabaria més d'hora que tard.... i pot ser una "profecía autocumplida" perfectament.

Es meu cap ha superat es màxim de velocitat permesa darrerament. He pensat tantes coses alhora que he col·lapsat. Tenc tants dubtes, tenc tantes pors... T'he arribat a agradar en qualque moment?. Encara que m'has dit que els motius són per evitar-me un patiment, duc una motxilla a s'esquena amb experiències prèvies. Encara que m'has dit que els motius són que tu ara mateix no estàs bé i per això no em vols fer sentir malament, tenc una veu que em xixiuetja a l'ànima que em diu que en cap moment t'he convençut per valer com a projecte de res estable. Una part de jo sempre pensarà que és més per jo que per tu, i que d'aquí no molt compareixeràs amb qualcú guapa, prima, bona professional i sense tants de dimonis.

Gran part de culpa la tenc jo. Per pensar que aquesta vegada podia sortir bé en qualque punt futur. Que anava poc a poc caminant en un vincle afectiu sa. Descobrint el punt mitjà entre l'excès afectiu del meu darrer ex i el ghosting, curving, breadcrumbing, etc pur i dur del meu primer ex. I aprenent de totes les errades dels meus altres vincles marcats per la inseguretat i dependència. I valorant el temps que em dedicaves.

Perquè sóc responsable d'haver deixat créixer una única floreta anomenada il·lusió d'aquella planta que creia que ja no reviscolaria. D'haver corregut rere teu amb els ulls tancats. De mostrar-te ca meva amb innocència pura de que la coneguessis. D'abraçades molt llargues. De missatges per whatsapp. Del ball de mans que s'acaricien davall una taula i de l'apropament sense que passi res. De dies de moltes hores just al principi, que es van concretar un cap de setmana de setembre menjant "palomitas" mentre véiem una pel·lícula que no vam arribar a acabar de mirar. D'horabaixes que acabaven amb besades en el meu portal. De vespres que han precedit dematins amb el teu record a la meva pell i el cor ple de vertigen per saber-me vulnerable. De besades robades a una discoteca i de paraules mai sentides a certa casa en obres. De totes les coses que jo havia decidit transformar en aigua per regar aquella planta i que són les mateixes que ara plouen per sa meva cara. No hauria d'haver-te donat el meu cor com una granada de mà, ja que sabia que explotaria en qualsevol moment. 

Pensava que corria en una direcció lineal, però era un cercle que m'ha duit aquí mateix on sempre acaba. El cercle que hauria d'haver reconegut ja a aquestes altures de la vida. No he sigut gens llesta i no he guardat el meu cor. I ara estic pagant les conseqüències d'haver apostat i haver perdut.  Punt i principi de viure sense tu.

Encara que el nostre vincle no ha desaparegut, una part sí ho ha fet i això comporta pèrdua. I al meu cas, dolor. Dolor que el temps curarà, però que ara mateix innunda la meva realitat. Em fa mal, però no vull deixar-te tirat quan no ho estàs passant bé. M'encantaria tenir amb tu un vincle tal que fos un lloc segur on compartissis ses teves pors i ses teves penes només per poder-te acompanyar. Perquè aquesta sempre ha estat la meva idea de vincle amb tu: el tenir-nos l'un a l'altre sigui quin sigui el nostre camí. Però no he tengut aquesta oportunitat o no he sabut ser un lloc segur per a tu. Ja ni ho sé. Potser les meves pors han acabat destrossant lo poc que hi havia. Tant de bo no sentís dolor i pogués compartir el meu temps amb tu d'aquí endavant, perquè vull que formis part de la meva vida. Perquè segueixo pensant que ets fantàstic. I m'agrada que a la meva vida hi hagi gent fantàstica. 

De moment m'estic llepant les ferides i cosint es cor.




martes, 23 de junio de 2020

If I trust in you....

Cuesta soltar. Duele soltar. Puede que sientas que se te parta el corazón, que algo en tu interior estalla alcanzando a dañar partes de ti que percibías lejanas al foco de la explosión.
Nadie dijo en ningún momento que iba a ser fácil. Te recuerdo que tú mismx sabías que iba a ser algo doloroso... y por eso intentaste evitarlo, por eso todas las veces decidías continuar, porque aunque (te) estabas haciendo daño, al menos con lo conocido (más o menos) sabías lidiar.
Muchos recuerdos te harán llorar, te harán querer volver, te harán recriminarte el no haberlo visto claro antes. te harán poner en tela de juicio tu decisión, tambalearán tu concepto de perdón y harán temblar tu mente. Pero hay que aceptar que el dolor no es sino una mera consecuencia de tus actos. No puedes jugar con fuego y pretender que las quemaduras no te duelan, porque duelen sí, vaya si lo hacen.
Amaste y perdiste. Y perder nunca es gratificante. Todo lo que esperaste y en lo que confiaste y no ocurrió, eso también es doloroso. Pero quédate con la copla que tu deber fue esperar y tú lo hiciste... pero quizá el quiz estuviera en que mientras esperabas no debías involucrar tu corazón con el de esa persona.
Magnificaste algo y te lo creíste, no es que estuvieras convencidx que era él, si no más bien querías ó mejor dicho, necesitabas creer que era así. Que habías encontrado a tu costilla, que ya no tendrías que preocuparte nunca más por no quedarte solx, que el miedo a fracasar por no encontrar a nadie se había esfumado, que tenías a alguien con quien compartir tu vida.

Maquillaste todos tus planes para que parecieran de Dios, y cuántas más señales había de que las cosas no iban bien, más insistías e insistías. Porque no puedes decir que algo es de Dios sin contar con Él y salir impune. Todo tiene sus consecuencias y es triste, pero a veces aprendemos a las peores cuando evitamos aprender a las malas.

Tu vida no va a volver a ser la misma. Pero que esto duela tiene un propósito: sin heridas no habría cicatrices, y sin cicatrices quizá olvidarías lo que ocurrió y volvieses a actuar igual.

Dios sabe todo y El está al control de todo. Encomiéndale tu corazón, confía en Él y Él hará.

miércoles, 5 de diciembre de 2018

When your heart stops beating.

Y yo te pido perdón. Porque yo también tengo un rol en esta pantomima. Y me juré y perjuré, por cuestión de principios, que no haría contigo lo que hicieron conmigo. Y exactamente lo mismo no, pero sí similar. Porque el ADN es único para cada individuo, y por lo tanto es prácticamente imposible que yo adquiera el mismo modus operandi que otra persona, 100% exacto y calcado. Pero ahora, con 10 años de experiencia, he identificado los motivos que había detrás de esa conducta y he llegado realmente a perdonar. Pero el hecho que detrás de un comportamiento malo no hayan malas intenciones, no quiere decir que no haga daño. Y a ciencia cierta lo sé, duele. Duele como si algo que no sabías ni que tenías se estuviese rompiendo. Yo procuré encarar esta inevitable situación como para aprender de los errores que cometieron conmigo... No quería que sufrieras como lo hice yo. Y no sabía que hacer para que esto no ocurriese, pero sí lo que no debía hacer. Y aún así lo hice. Sutilmente. Porque a veces el plan se tiene que ir trazando sobre la marcha, conforme se van viendo los resultados. Pero esto ha explotado, y aunque no fuí yo quien hinchó el globo, quizá sí que fui yo quien te lo dió y te lo sujetó mientras tú lo hacías. En ocasiones lo único que hice es vendarme los ojos con lo que yo me quería creer: que ya me habías olvidado y superado. Pero si hubiera estado más atenta podría haber visto que, aunque no tuviese sentido, no lo habías hecho. Que da igual que tenga o no sentido, eso no cambia el hecho de que tú estés aún en ese punto. Y si bien es verdad que a mi me lo hicieron de una forma más cantosa, yo también te he dado amor de contenedor, del que siempre calienta el alma cuando acuden las penas. Del que cura los inviernos, lame las heridas, y del que para no verme tan sola, te deja colarte en mi vida, aún costándote la tuya. Y por eso lo siento, una vez más. 

viernes, 1 de marzo de 2013

La vie en rose.


«Felicidad en estado puro, bruto, natural, volcánico, ¡Qué gozada! Era lo mejor del mundo... Mejor que la droga, mejor que la heroína, mejor que el costo, coca, crack,  chutes, porros, hachís, rayas, petas, hierba, marihuana, cannabis, canutos, anfetas, tripis, ácidos, LSD, éxtasis.  Mejor que el sexo, que una felación, que un 69,  una orgía, una paja, el sexo tántrico, el kamasutra, las bolas chinas... Mejor que la nocilla y los batidos de plátano... Mejor que la trilogía de George Lucas, que la serie completa de los Teleñecos, que el fin del Milenio. Mejor que los andares de Emma Peel, Marilyn, la Pitufina, Lara Croft, Naomi Campbell y el lunar de Cindy Crawford. Mejor que la cara B de Abbey Road, que los solos de Hendrix. Mejor que el pequeño paso de Neil Amstrong sobre la Luna, el Space Mountain, Papa Noel, la fortuna de Bill Gates, los trances del Dalai Lama, las experiencias cercanas a la muerte, la resurrección de Lázaro, todos los chutes de testosterona de Schwarzenegger, el colágeno de los labios de Pamela Anderson, mejor que Woodstock y las raves mas orgásmicas...mejor que los excesos del Marqués de Sade, Riambaud, Morrinson y Castaneda. Mejor que la libertad... Mejor que la vida».

sábado, 2 de febrero de 2013

Son of a preacher man.

Me cuesta un poco.... Expresarte en palabras tonterías como excusa para escribirte. Encontrar los términos adecuados, saber realmente qué decir(te). Tan fácil regalarte mi corazón, tan difícil llegar al tuyo. En fin.


Mientras cavilo mis palabras, cierro los ojos y me abandono a la música.

lunes, 21 de enero de 2013

More than anyone, darling.

Una vez más, lo vuelvo a hacer. Una vez más, he vuelto a medioanteponer (en mi defensa diré que todo es involuntario) mis obsesiones a tí. Una vez más, he vuelto a dejar que escuches mis aburridos y cutres monólogos en vez de mostrar(te) un mínimo de interés en escucharte. Y no es que no quiera saber de tí... pero tú siempre sabes (o no) formular las preguntas correctas. Y se desvía mi atención. Es como si pincharas un globo. Las palabras salen de mi boca y no las puedo parar. Y todo para quejarme o lloriquearte (ambas cosas se me dan de fábula, todos lo sabemos).

Siento no poder(te) aportar más. Siento estar pasando esta época justo ahora. Siento que antes fuera peor. Siento no haber podido ser yo misma. Y siento aparecer justo ahora a tratar de recuperar(te) el tiempo que perdí porque no te supe respetar, porque no te supe valorar, porque no supe dedicarte el tiempo que te merecías, todo por miedo a perder(te), a perder lo nuestro. Y todo para nada porque al final (te) perdí.

 Y ahora trato de hacer lo que puedo, me estoy dando otra oportunidad, estoy tratando de conocerte, y estoy tratando de dedicar(te) parte de mi tiempo para reconstruir lo que tenía muy a medias. Ahora... que es tarde, que es algo injusto, que puede que me vaya, que puede....


Esto es algo grande para mi. Pero lo nuestro también fue grande, almenos para mi. Por eso tiene sentido que sea grande ahora. Tú eres grande.
Yo todavía no, pero cuando me arreglen y reparen, también podría llegar a serlo.




miércoles, 2 de enero de 2013

No es esta la hora.

Puede que este no sea el mejor día. Puede que ahora mismo tenga miedo. Puede que piense que perdí, que te perdí. Puede que ahora mismo llore. Puede...

Puede que sea todo mentira. Puede que esté imaginando cosas que no son, o que sí. Puede ser que no quiera. Puede que te quiera. Puede que tú no... y puede ser que duela, que me duela.  Puede que solo por suposiciones sufra, pero puede que yo sea así. Puede...

Debería haberlo sabido antes, y puede que ahora estuvieras a mi lado. O no.
No es esta la hora y menos el lugar.

sábado, 29 de diciembre de 2012

Si no te conociera...

Si no te conociera.
Me hubiera ahorrado dolorosas desilusiones, pero quizá no conocería el significado de la palabra ilusión.

Arriesgué y todavía no tengo muy claro si he ganado o si he perdido... Es todo un poco ambiguo, y para qué mentir, me mata a la vez que me da la vida. Porque siempre tendré recuerdos a los qué agarrarme aunque los eche mucho de menos. Aunque te eche mucho de menos. Aunque nos eche mucho de menos.

Por lo pronto intento descubrir quién soy... y lo demás ya veremos que pasa.

domingo, 23 de diciembre de 2012

Mi mundo es pequeño.

"Mi estrategia es que un día cualquiera, no sé cómo ni con qué pretexto, por fin me necesites."

-Mario Benedetti-.


Podría ser que sí; o podría ser que no. La vida da muchísimas vueltas y no hay que cerrar ninguna posibilidad. Igual llegas a quererme y/o yo llego a desquererte. Aunque eso último, hoy por hoy, pueda resultar complicado. Ya no digo raro, ni inverosímil, ni imposible, sólo complicado.


domingo, 16 de diciembre de 2012

No tengo planes más allá de esta cena.

Gracias por la tarde de ayer. Y perdona por no habértelo dicho... No sé si habrás pensado que soy una desagradecida o algo así.. Más que desagradecida soy cobarde. Cobarde porque debería haberte mirado a los ojos, dedicarte una sonrisa y un 'gracias por haber querido compartir esta tarde conmigo'.

 Espero impaciente al día en que desaparezcan todos mis miedos, sea libre y pueda ser más valiente. Y pueda decirte esas cosas que pienso y que además tú te mereces escuchar. Porque te mereces eso y mucho más. Y jo, porque me siento culpable por tantas veces que me callé las cosas buenas.


domingo, 9 de diciembre de 2012

Next episode.

Canciones cutres que fueron la OST de momentos preciosos. Llenos de significado para mí, pero sin llegar a materializarse en forma verbal. Siento esto último.


Y..sip. Ya tardaba en poner mis famosos 'perdona...' como etiqueta; me he cansado un poco releyendo entradas y colocando el perdona donde hacia falta. Había más de lo que creía... pero nunca lo pretendí.

jueves, 6 de diciembre de 2012

Ghost.

Un suspiro... Es el aire que nos sobra por alguien que nos falta.

Faltes com ses parets.

miércoles, 28 de noviembre de 2012

the One.

El amor no es como una camiseta, que te la pones y te la quitas como si nada.

Perdona..

sábado, 24 de noviembre de 2012

viernes, 9 de noviembre de 2012

Love me.

Sometimes everybody hurts.
And everybody cries.


Sometimes, everybody loves.
And everybody lies.



Hay chicas que siempre han soñado con ser princesas, y ahora esperan a su perfecto príncipe azul. Y como están tristes y cansadas de estar sentadas en su trono esperándole, se escapan de palacio, se visten como dicta la moda -cuanto menos dejes a la imaginación, mejor- y se conforman con cualquier menda que quiera compartir unos cuantos besos -y en ocasiones más cosas- durante un corto período de tiempo. Y llegan a casa, y se vuelven a sentar en su trono, quejándose de lo larga que se está haciendo esta espera hasta que llegue el día P de Príncipe.

Yo, sin embargo, nunca he querido ser una princesa... Seré menos femenina, pero yo no quiero un príncipe... sino un Scott Pilgrim que sencillamente me quiera. Sin más. Bueno.. igual que sea un poco más independiente, pero la clave es que sea sincero y simple. Cuanto más sincero y simple, mejor. Que sea único, genuino y me la va a sudar los muchos/pocos defectos que tenga o pueda tener. Porque todos tenemos defectos y yo no quiero a alguien perfecto. Yo quiero a alguien imperfecto. Yo quiero a un humano. Yo quiero a un chico.

Y que cuando aparezcan mis fantasmas me abrace hasta que se vayan. No tiene por qué decir ni hacer nada. Simplemente me bastará y me sobrará con que él esté ahí. With me.

And I'll never be alone again.

jueves, 18 de octubre de 2012

Should I stay?

En un día de estos en que suelo pensar
“hoy va a ser el día menos pensado”,
nos hemos cruzado, has decidido mirar,
a los ojitos marrones que ahora van a tu lado

Desde el momento en el que te conocí
resumiendo con prisas tiempo de silencio
te juro que a nadie le he vuelto a decir
que tenemos el récord del mundo en querernos.

Por eso esperaba con la carita empapada
a que llegaras con rosas, con mil rosas para mí,
porque ya sabes que me encantan esas cosas
que no importa si es muy tonto, soy así.
y aún me parece mentira que se escape mi vida
imaginando que vuelves a pasarte por aquí,
donde los viernes cada tarde, como siempre,
la esperanza dice "quieta, hoy quizás sí..."

Escapando una noche de un bostezo de sol
me pediste que te diera un beso.
con lo baratos que salen mi amor,
qué te cuesta callarme con uno de esos.

Pasaron seis meses y me dijiste adiós,
un placer coincidir en esta vida.
allí me quedé, en una mano el corazón,
y en la otra excusas que ni tú entendías.

Y es que empiezo a pensar
que el amor verdadero es tan sólo el primero.
y es que empiezo a sospechar
que los demás son sólo para olvidar... 


Perdona, perdona, perdona y perdona... pero cuesta superarlo, cuesta superarte.
Perdona, perdona, perdona y perdona... pero no puedo dejar de quererte.
Ojalá pudiera.

sábado, 13 de octubre de 2012

Sé que no es el momento.

Quiero estar contigo, 
regalarte mi cariño.

Este es un tiempo de cambios, lo suficientemente grandes como para compartir mi alma con otra persona. Aunque a veces lo necesite. Es una época de crisis, de decisiones sólo mías, de caminos que he de emprender yo por mi cuenta. Hasta que llegue un día en el que por fin, esté preparada.

Preparada para empezar de cero con una sonrisa. Preparada para dar lo que me arrepiento de no haber dado, por sentirme condicionada, por sentirme atada. Atada a una serie de circunstancias que afectaban a mi mundo, que alimentaban mis miedos y mis paranoias más profundas. Cuando acabe todo esto, podré ser yo misma, dar todo lo mejor a aquellos que amo, y todo sin avergonzarme ni incriminarme.

Desde luego, no veo el día en que todo esto termine y vuelva a ver la luz.