martes, 28 de febrero de 2023

Enough is enough

Cierre de febrero, con lluvia que cae desde el cielo y por mi cara. Con frío como si hubieran abierto la puerta de según qué corazones. 

Y yo, 

            Insignificante y perdida. 

                                        No importante.     

                                                    Pequeña de las dudas infinitas.

                                                                                Sin encontrar mi lugar.

Y aún así intentando que sea junto a alguien que nunca me va a mirar con esos ojos. Que como tantos, por no decir todos -1 solo le valgo para un rato. Y qué uno... con quien nos quisimos tan mal. Que no valgo para nada más, que conmigo no se conjuga el tiempo futuro. Y siempre ha sido así. Y aún como una tonta, a veces espero que venga alguien a romper la maldición. Cuando es imposible que haya alguien dispuesto a abrazar todas esas sombras que no aguanto ni yo.

Ligado a lo anterior, evidentemente no voy a tener familia. Y la que ya tengo se irá yendo, y no va a haber nuevas generaciones. Termino con mi linaje. Quizá nunca debiera haber existido. 

Todo se va, pues estoy destinada a perder.

[  N O    F U T U R E    F O R    M E  ]

Y por eso, aquí estoy de funeral. Hoy entierro todos esos sueños, todas las ilusiones, alguien que me quiera, formar una familia, tener una casa. Hoy entierro el mes de febrero y mis planes de futuro. Comienza el duelo de los deseos que no cumpliré. 

Caminando en el blvd. de mis sueños rotos, sola como nunca y sola como siempre.

I walk a lonely road, the only one that I have ever known. Don't know where it goes, but it's home to me, and I walk alone.[...]

My shadow's the only one that walks beside me. My shallow heart's the only thing that's beating. Sometimes, I wish someone out there will find me....'Til then, I walk alone.


domingo, 26 de febrero de 2023

I'm just a sucker with no self-esteem.

La historia siempre se repite. Aunque la vida de muchas vueltas siempre llego a este lugar. Como ha sido siempre con todas las personas con las que me he vinculado emocionalmente, y ahora tú y yo estamos siendo las flores de este video. 



Te alejas volando con una parte de mí, y por dentro soy la cara que sale del muro. 

No sé decir(te) que no. Aunque yo esté permitiendo que me haga(s) daño. Llevo décadas haciendo lo que creo que se espera de mi. Y eso te incluye. Soy incapaz de comunicar(te) lo que me gustaría. La asertividad lleva siendo mi asignatura pendiente desde hace tanto tiempo...

En algún momento todo esto se acabará y además tiene toda la pinta de que sea mal.

Lost in a tango that's freaking me out. Burning lights and blackouts.




lunes, 6 de febrero de 2023

Oh Lord have mercy of my soul.

 [          insert your shit  h e r e          ]


Veinte mil voces que cantan y que gritan. Una, dos y hasta treinta y siete canciones en lengua mallorquina.  Tanta gente y tanto hype. Alguien que me interesa vs. alguien que no. Algo deseado que se convierte en error, y posteriormente en horror. 

Caminando sola, sin rumbo. Sola por fuera pero atormentada por tantos pensamientos. Y entre tantas voces hay algo peor: 

el

S I L E N C I O 

Como si hubiera habido una explosión. Y sin el 'como'. Y sin el pretérito pluscuamperfecto. Porque se me funden los plomos a diario. Cortocircuito y vuelta a empezar. A veces quiero pensar que no lo entiendo pero una parte de mi sabe que lo entiendo demasiado. Y el futuro es hacia dónde me dirijo cada día que está resultando aterrador, pero hacia el cual no puedo dejar de caminar.


lunes, 23 de enero de 2023

Lost in a tango.

E R R A N T E.

Y saber que hay que soltar y saltar. Aunque me duela cerrar la puerta y que tú estés al otro lado.

Tantas puertas he cerrado y me han dolido todas y cada una de ellas. Amigos, amores, familia. La mayoría de ellas las cerré porque no me quedaba otra opción. Y en contra de mi voluntad. Y ese proceso me ha costado muchísimo: he sentido romperse parte de mi mientras cerraba cada puerta.

Pero era necesario, como ahora.

Estoy tan acostumbrada a luchar a pesar de todo, que me cuesta soltar. Debería plantarme en el que ciertas cosas si no suceden de forma sencilla, es que no deben ser. Y que quizá es necesario soltarlas para que puedan existir en el futuro, de esa forma o de otra, o incluso de ninguna. Que donde ahora hay cicatrices, nacerán flores. Que en las ruinas nace vegetación. Que de la muerte sale la vida.

Dejar ir para poder avanzar. Dejarte ir. Saberte detrás y conjugarte en pretérito perfecto. Pasaste. Y algo puedo aprender de ello, de ti. Seguro.

Y mirar hacia el futuro desde mi presente. Lo ideal en este punto de mi vida sería esto. Pero me da y doy miedo. Todo lo que hay delante: el camino y mi imagen en el espejo. La incertidumbre compuesta por demasiados interrogantes. Y un sentimiento de pérdida, de peso en el estómago, de confusión, de querer soñar y no saber cómo. Que mis opciones se acotan conforme el tiempo pasa. Y no me gusta. Que tengo tanto miedo a lo desconocido que quiero esconderme, hacerme pequeñita y desaparecer sin dejar rastro.

Que cada vez más me cuesta maquillarme con una sonrisa y salir a la realidad. Que puedo fingir acción, pero mis ojos no pueden fingir una chispa de ilusión. Porque no la hay. El mundo se me cae por enésima vez en mi vida hoy. No puedo ganar sin ganas y perder es mi estado habitual. 

Por suerte hoy también tiene 24 horas que acabarán dentro de 11 horas y 24 minutos.

jueves, 19 de enero de 2023

Something inside this heart has died.

I'm in ruins. 

M'he donat compte que no sóc tan llesta com em volia creure. Bé, si de fet tot el que m'he volgut creure precissament ha estat per doiuda més que per altra cosa. No ho he volgut veure, i com si no ho veia, no ho creia, no existia. Però la realitat sempre, sempre surt a la llum. 

Fins avui estava en un Schrödinger continu, on coexistien:

a) No sóc més que un cop de vent que com un huracà va entrar de cop i volta a la teva vida sense demanar ni permís, que ha volgut ampliar forçadament s'estoneta que tu estaves disposat a compartir amb jo. Que en el teu cor n'hi ha una altra persona, ja hi era d'abans, i tu sabies perfectament que jo no arribaria mai a la seva altura. Que darrera el "no estic preparat per tenir res sèrio" faltaven dues paraules clau que eren "amb tu". Perquè estic rompuda i no tenc res per oferir. De fet, crec que mai ho he tengut, igual que mai t'he tengut. Potser ni t'he arribat a agradar. Però has vist que jo si que anava cap endavant i t'he donat pena.

vs.

b) Que sí t'he agradat, però que ara no és el moment. Que arrossegues molt a molts de nivells i que tens un caos a sa teva vida. Que m'aprecies i per això mateix no me vols arrossegar dins de sa teva voràgine. Que potser hi ha una cosa dita xiuxiuejant que sí era certa i sí que era per jo. Que simplement ses teves pors han dit òstia això és too much i has reculat. Perquè sí que valc la pena per a tu i et sap greu no poder-ho intentar en aquests moments. Que tot lo que em vas dir és cert.


I jo, he oscil·lat entre a) i b) durant ja 20 dies. Amb un nus a sa gargamella i encara papallones al ventre. I hi ha hagut dies, que t'ho jur, he volgut creurer-me sa b). Per no matar la il·lusió. Per mantenir-te amb jo de qualque forma. Per no sentir-me tota sola. Per no sentir que en certa forma, em faltes i no tornaràs. Per no enfrontar-me a sa a), i veure que tot ha estat com un viatje que he fet jo tota sola. Que mai he pogut conjugar-te en primera persona del plural i que això mai ha estat ni una possibilitat de la teva baralla de cartes del futur. Que els xiuxiuejos són una mala passada de la meva ment o bé estàn dirigits a la persona que encara que jo no ho sabia, també era allà amb nosaltres, dins el teu cor i la teva ment.

Però poc a poc intent desfer-me de la b) i quedar-me amb la a). Ja que ara ho he vist més que mai. Jo no sabia de la seva existència fins fa un mes més o menys, i he pogut donar-me compte que primerament, és molt recent, i que en segon lloc però no menys important, jo no podré competir amb ella. Pareix fantàstica, i jo crec que encara et deu estimar. Així que no em queda altra que acceptar que tu i jo no serem mai un nosaltres, i seguir desitjant que siguis molt, molt feliç.  

Que tenc part de responsabilitat per haver entrat sense tocar a la porta primerament. Que vaig confondre amabilitat amb interès. Que, sent sincera, encara que sa b) fos certa,  jo segueixo estant rompuda i no et podré oferir mai allò que tu et mereixes, encara que mai m'he cansat d'intentar lluitar amb totes ses meves forces, en tots i cada un dels meus vincles. Que el mon se m'ha aturat i se m'ha caigut tantes vegades ja, que encara no sé d'on trec ses forces per tornar-lo a posar a rodar sempre i intentar sortir cap endavant en aquest camí dificultós que se m'està fent sa vida.

Que tenc part de responsabilitat per intentar escriure un guió d'una pel·lícula que no fos de por, sense veure que realment no estaves gaire convençut amb el teu paper de protagonista. I sóc jo la responsable de no haver après de ses pedres de sa meva motxilla i d'haver posat més carn al rostidor de sa que era convenient. 

I a dia d'avui et veig i sent que des de fora es nota que el meu cor corre cap a tu, que t'aprecio més de lo que convé, que vaig cap a tu com a mosquit a sa llum. Que quant més et conec, més em crides s'atenció. Que tot desapareix quan pas temps amb tu, encara que m'esforço un munter en que no, i intent seguir present i no focalitzar-me en tu. Però a vegades no me surt bé, i em descobreixo fent dois per intentar interessar-te. De veres vull ser només sa teva amiga, estar aquí per tu i que em deixi de fer mal aquella possibilitat que va existir només a la meva ment i al meu cor, durant un lapse de temps que ja no tornarà. Que se m'arrua s'ànima quan et veig fet pols i que no vull altra cosa que no sigui que siguis feliç.

lunes, 16 de enero de 2023

How does it feel?!

Estrenando el Blue Monday bien de madrugada. Gracias ansiedad, trabajo, procastinación e insomnio.

Y aunque está lloviendo en la parte izquierda de mi tórax, traigo a este espacio algo prestado de otro espacio, analógico, en donde después de una tormenta muy, muy fuerte que tuvo lugar en octubre, decidí con un éxito del 50% intentar encontrar algo de mi valía cada día del mes de noviembre.

No acabó de funcionar pero esta tonta intentará verse con otros ojos a través de esta lista.

  1. 💡In-geniA.
  2. 🥊Luchadora Street-fighter.
  3. 🌈Like a Rainbow.
  4. 🌳Jungla peligrosa pero bonita.
  5. 🦎Camaleónica.
  6. 🌱Arraigada.
  7. 🛖Soy Hogar.
  8. 🐆Fiera.
  9. 🔥Fuego.
  10. ⛈Tormenta.
  11. 👣No camino sola.
  12. ☂️Protegida.
  13. 🥰Amada.
  14. 👽Galáctica.
  15.  ❤️‍🩹Mejor que nada.

Son palabras que acompañaban una explicación que a veces me creo y más a menudo no tanto. Quizá este resumen me ayude cada vez que pase por aquí, aunque vaya por rachas. 

I'm tired of running.

sábado, 14 de enero de 2023

Sometimes when you're low, you gotta kiss the ground.

Mi mente dividida por cero y mi corazón latiendo a trompicones. Muriendo y renaciendo varias veces cada día.

Intrusos en mi mente 24/7. Devil on my shoulder always been such a liar. Aire que falta de madrugada cuando la vida se te cae encima y todo gira demasiado rápido.

Disociar para escapar. Sonreír para tapar. Correr para huir. Llorar para intentar dejar ir. 

Evitar mirarse al espejo porque hace tiempo que se me perdió el valor por ahí y no soy capaz de encontrarlo.... Quizá nunca lo haya llegado a tener entre mis manos.

Querer dejar de sentir. Porque todo lo siento demasiado, y aunque lo bueno también lo vivo con intensidad, tarde o temprano llega lo malo y yo ya estoy cansada. Cansada de correr, cansada de remendar, cansada de perder, cansada de existir. Y aún así, siempre intentando vivir y no sobrevivir.

Perdida. Confundida. Sin equilibrio. Inestable. Con mucha mierda debajo la alfombra. Con una sensación de vértigo permanente. Y aún así intentando dar lo mejor de mí. ¿A quién pretendo engañar? Tarde o temprano mis sombras salen a la luz y me asusto hasta yo. Reina de picas de mi corazón, nunca has sido del palo bueno. I'm a loner in a catastrophic mind. My own worst friend and my own closest enemy.

Tocando el suelo, ir hacia arriba es mi única opción. Pero antes necesito que el tiempo escueza y cure.